وَالضُّحٰىۙ

Ve-dduhâ

Duhâ'ya (Güneş'in Dünya'yı, âyetlerin de gönülleri aydınlatmaya başladığı an'a) andolsun,

وَالَّيْلِ اِذَا سَجٰىۙ

Velleyli iżâ secâ

Ve (karanlığı çöküp) sükûna erdiğinde geceye (imtihanlar karşısında sekinete eren gönüle) andolsun ki,

مَا رَبُّكَ وَمَا

Mâ vedde’ake rabbuke vemâ kalâ

(Resulüm!) Rabbin seni terk etmedi ve (sana) darılmadı.

وَلَلْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ

Velel-âḣiratu ḣayrun leke mine-l-ûlâ

Muhakkak ki senin için son olan, ilk olandan (âhiret, dünyadan) daha hayırlıdır.

وَلَسَوْفَ يُعْط۪يكَ رَبُّكَ فَتَـرْضٰىۜ

Ve lesevfe yu’tîke rabbuke feterdâ

Şüphesiz yakında, Rabbin sana verecek ve sen razı olacaksın.

اَلَمْ يَت۪ـيـماً فَاٰوٰىۖ

Elem yecidke yetîmen fe-âvâ

(O) Seni (kimsesiz) bir yetim olarak bulup (rahmetiyle) barındırmadı mı?

وَوَجَدَكَ ضَٓالاًّ فَهَدٰىۖ

Ve vecedeke dâllen fehedâ

Ve seni şaşırmış (bir hâlde) bulup hidâyete erdirmedi mi?

وَوَجَدَكَ عَٓائِلاً فَاَغْنٰىۜ

Ve vecedeke ‘â-ilen fe-aġnâ

Seni (manevi olarak) fakir bulup zengin etmedi mi?

فَاَمَّا الْيَت۪يمَ فَلَا

Fe-emmâ-lyetîme felâ tekhar

Öyleyse yetimi sakın (üzüp) kahretme!

وَاَمَّا السَّٓائِلَ فَلَا

Ve emmâ-ssâ-ile felâ tenher

Senden (sual edip bir şey) isteyeni de sakın azarlama!

وَاَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

Ve emmâ bini’meti rabbike fehaddiś

Ve Rabbinin (sana olan) nimetini (hamd ve şükürle) anlat!